Άργησα να το πάρω χαμπάρι, αλλά να'ναι καλά ο nylon

Aν μη τι άλλο, φανταστικό hoax! Όπως και να'χει, αργά ή γρήγορα θα γίνει κι αυτό.



Και bonus tracks, google loco (καμία σχέση με την google, bien entendu) και google hacker (αυτό μάλιστα!)

Και για τους τελειωμένους nerds, δωράκι!

"That's when he took my heart in his hands and kissed it gently.."
Και οι κιθάρες τα σπάνε!
Το απόλυτο ερασμοτράγουδό μου. Τι θυμήθηκα νυχτιάτικα..

Καιρό ήθελα να σας μιλήσω για το φλατ μου και τους συγκατοίκους μου. Και μάλλον άργησα δηλαδή, τελείωσε το δεύτερο τερμ και συνέχεια το αναβάλλω (όπως και τις άλλες εκκρεμότητες, βλέπε προηγούμενο ποστ). Η ώρα είναι 6:30 τα ξημερώματα και νομίζω ότι ήγγηκεν η ώρα!

Το βασικό χαρακτηριστικό του διαμερίσματος 30 είναι ότι είναι το μοναδικό διαμέρισμα καπνιστών (σε σύνολο 90 των τριών κτιρίων του Κλέικροφτ). Βρίσκεται στο δεύτερο όροφο (ρετιρέ!) και τέρμα Θεού σε έναν ατελείωτο ζιγκ ζαγκ διάδρομο με πόρτες δεξιά και αριστερά που θυμίζει φυλακή ή ψυχιατρική κλινική (δεν έχω αποφασίσει ακόμα). Κάθε δυο δωμάτια μοιράζονται ένα μπάνιο και, για την ακρίβεια, μόνο άτομα του ίδιου φύλου μοιράζονται το μπάνιο γιατί πάνω απ' όλα είμαστε ηθικόν πανεπιστήμιον.

Στο διαμέρισμά μας λοιπόν μένουμε 8 άτομα. Όλοι καπνιστές και όλοι νυχτοπούλια.
Πάμε κατά σειρά δωματίων λοιπόν..


Room 1

Τι να λέμε τώρα, τα ξεύρετε.






Room 2

Η Λατάσα. Σας έχω ξαναμιλήσει γι αυτήν: καταγωγή από τη Τζαμάικα, μεγαλωμένη στη Νέα Υόρκη και έχει ζήσει στη Φλόριντα, την Τρινιδαδ (όχι το Τομπάγκο :) και αλλού (δε θυμάμαι τώρα, είναι αργά!). Κάνει διδακτορικό σχετικά με τη ραπ και χιπ χοπ μουσική και το πώς εξελίχθηκε λόγω των πολιτικοκοινωνικών συνθηκών, στα γκέτο, τις μαινόριτιζ, ως κονστράξιον οφ αιντέντιτι και δε συμμαζεύεται. Πολύ διαβάζει αυτό το κορίτσι και νιώθω τύψεις που ξύνομαι. Είναι άσχετη από σινεμά όμως και την προμηθεύω με μαστ σι ταινίες. Να φανταστείτε, δεν έχει δει Αμελί, Τζάρμους, Ταραντίνο, Αλμοδόβαρ.. Επίσης είναι λίγο σκράπας στη γεωγραφία αλλά δικαιολογείται - Αμερικανίδα γαρ.


Room 3

Η Κριστίνα είναι από τη Νορβηγία, έχει γυρίσει όλο τον πλανήτη (πιο πολύ ζηλεύω που έζησε ένα μήνα στο Τόκιο και έτρωγε σούσι κάθε μέρα!). Είναι η μοναδική στο φλατ που μοιράζεται την αγάπη μου για το ωμό ψαράκι και αυτή με μύησε στο τύλιγμα. Κάνει μάστερ στις βιομηχανικές σχέσεις και πρέπει να είναι πολύ εύκολο πρόγραμμα γιατί όλο ταξιδάκια είναι! (τη ζηλεύουμε όλοι γι' αυτό). Έχει ένα γκόμενο μπουκιά και συγχώριο (είναι κι αυτή μ*****α βέβαια) που σπουδάζει στο Μάντσεστερ και πολύ αγαπιούνται. Πριν λίγο μου έλεγε ότι νιώθει ότι είναι η πιο τυχερή κοπέλα στον κοσμο που έχει τον Τόμας της.. άχουτα μωρέ! Θα πάω στο γάμο!


Room 4

Η Σέιντα είναι από την Τουρκία, είναι ο δεύτερός της χρόνος στην Αγγλία και κάνει μάστερ στο πρότζεκτ μάνατζμεντ νομίζω, όρκο δεν παίρνω. Με τη Σέιντα γουστάρουμε να βρίσκουμε κοινές λέξες στα Ελληνικά και τα Τούρκικα, πίνουμε το καφεδάκι μας (τούρκικο; ελληνικό; τι σημασία έχει;) και άμα λάχει, όταν βαριόμαστε τα τσιγάρα, το γυρνάμε στο ναργιλέ. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα εν ολίγοις.





Room 5

Ο Αναστάσης που σπουδάζει λοτζίστιξ. Αυτό το αγόρι είναι ποστ από μόνος του. Είναι ο τυπικός Ελληνάρας. Το πρώτο άτομο που συνάντησα την πρώτη μέρα που ήρθα στον άγιο τούτο τόπο ήταν η μάνα του που του μαγείρευε σουπίτσα στην κουζίνα. Έχει αυξημένη πουλοβεροειδή τριχοφυϊα αό το σαγόνι και κάτω (βλέπε παλαιότερο ποστ από το πάρτυ του), κυκλοφορεί με κομπλόι, ακούει ό,τιδήποτε σε μποζουκοτράγουδο αλλά προτιμάει τα βαριά ζεϊμπέκικα, καπνίζει τσιγάρα τζι αρ (φυσικά!), λαμβάνει κούτες με φυστίκια Αιγίνης και ελληνικό καφέ από το πατρίντα, στους Έλληνες μιλάει μόνο ελληνικά (κι ας μην καταλαβαίνουν οι βάρβαροι, τους γράφουμε στα μεγάλα μας παπάρια) και όταν (παρ'ελπίδα) αναγκστεί να μιλήσει αγγλικά, το 40% των όσων αθρώνει είναι ένα παρατεταμένο "εεεεε..." (όσο ψάχνει την επόμενη λέξη). Είναι πολύ καλό παιδί κατά βάθος (έχει και χτυπητήρι για φραπέ!) αλλά είναι η χειρότερη διαφήμιση για τη χώρα μας. Τα πάμε πολύ καλά, κυρίως γιατί δεν πιάνει την ειρωνία στη φωνή μου.


Room 6

Ο Ραμίζ είναι από την Ινδία, σπουδάζει στο πιο γαμήσι μάστερ: φαινάνσιαλ μαθεμάτικς. Κουράζεται τόσο πολύ που τα βράδια ξεραίνεται στον ύπνο και δεν τον ξυπνάει τίποτα. Αφού μια φορά ξύπνησε με βαθύ έγκαυμα στο μπράτσο γιατί ακουμπούσε στο καλοριφέρ και σιγοψήθηκε. Είναι σούπερ κουλ άτομο (αν και απεχθάνομαι τη μουσική μου ακούει, κάτι μονότονα νταπαντουπαντουπαντιπα) και είναι ο "παλιός", μιας και έχει κάνει και άντρεργκραντ εδώ, στο ίδιο κάμπο. Τέταρτη χρονιά στο Αλκατραζ, Ήρωας!


Room 7

Ο Τζέρρυ δεν είναι το αγόρι στη φωτογραφία. Βασικά δεν έχω φωτό του, αυτή τη βρήκα στο γκούκλ (αναζητώντας τσαινίζ γκάι) αλλά έτσι είναι, λίγο πιο χοντρούλης, πιο γκίκι και με πιο κοιμισμένο βλέμμα. Δεν ξέρω καν τι μάστερ κάνει. Δε μιλάει πολύ, τρώει πολύ και συχνά και παίζει όλη μέρα εξ μποξ. Είναι καλό αγόρι, σεμνό και ντροπαλό. Τα έχει με μια Κινέζα (ακόμα πιο σεμνή και ακόμα πιο ντροπαλή) που είναι σε αλλο Πανεπιστήμιο αλλά έρχεται πού και πού και παίζουνε μαζί εξ μποξ.





Room 8

Αυτό το παιδί δε θυμόμαστε πώς το λένε γιατί τον έχουμε δει τρεις φορές όλες κι όλες. Είναι ο φαντομάς μας, το μεγάλο μυστήριο του διαμερίσματος. Δεν έχει τρόφιμα ή σκεύη στην κουζίνα και δεν ξέρουμε αν νύχτα έρχεται και φεύγει νύχτα, αν μένει αλλού, αν κρύβει κάποιο πτώμα στο δωμάτιό του.. δεν έχουμε ιδέα. Είναι και αυτός Κινέζος και τον φωνάζουμε Τομ (βλέπε Τομ και Τζέρρυ). Ντρέπομαι που το λέω άλλα όλοι ευχόμαστε να μην εγκατασταθεί μόνιμα και δικδικήει χώρο στην κουζίνα γιατί δεν περισσεύει ούτε ντουλάπι ούτε ράφι στο ψυγείο.

Αυτοί είμαστε λοιπόν! Οχτώ, δηλαδή εφτά αν εξαιρέσεις τον Τομ, δηλαδή έξι αν εξαιρέσεις τον Τζέρρυ (που προτιμάει το εξ μποξ). Είμαστε μια ευτυχσμένη οικογένεια!

Σας έχω υποσχεθεί φωτό από Μάαστριχτ
Χρωστάω στη Ντολίτσα το κείμενο με τις πέντε λέξεις
Πρέπει να σας πω για χτες που πήγα στο Bath για να δω τον supervisor για το PhD
Προς το παρόν, λέω να σας ανοίξω την όρεξη..

Πήγαινα κι εγώ σαν καλό κορίτσι στη βιβλιοθήκη. Στο δρόμο δε συνάντησα ψυχή - και μιλάμε για δέκα λεπτά περπάτημα στην καρδιά του κάμπου (το campus κατά συγκάτοικο Αναστάση). Έλεος πια με τις ερημιές, θέλω να βλέπω κόσμο! Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως, το αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω.

Πριν διασχίσω το δρόμο που με χώριζε από τη βιβλιοθήκη, βλέπω μια γκρι πάπια στη μέση του δρόμου και άλλη μία κλασική (από αυτές με το πράσινο κεφάλι) να την κοιτάζει από το πεζοδρόμιο. Και πάνω που σκεφτόμουνα οτι θα τη χτυπήσει κανένα αμάξι τη βλαμένη και πήγα να της κάνω ξουτ καλέ ξουτ.. τι το ήθελα η γρουσούζα; πλησιάζει ένα αυτοκίνητο με νορμάλ ταχύτητα, δε μπορώ να πω ότι έτρεχε ο άνθρωπας. Στραβωμάρα αυτός με τα φώτα του, στραβωμάρα και η χαζοπάπια που κοίταζε το αμάξι με απάθεια.. την πάτησε. Συγνώμη αν τρώτε αγαπητοί.

Η πάπια να σφαδάζει, να πετιέται πάνω.. χάλια, πολύ στεναχωρήθηκα. Ο μαλάκας έκοψε ταχύτητα αλλά δεν κατέβηκε να δει τι έγινε. Κι εγώ να μην ξέρω τι να κάνω. Δεν ήθελα να πιάσω την πάπια με τα χέρια να τη βγάλω στο γκαζόν για να μην πολτοποιηθεί η κακομοίρα, τριγύρω να μην υπάρχει ούτε ένα ξύλινο δοκάρι, μια πλαστική σακούλα, κάτι βρε αδερφέ. Είναι καθαρό το κάμπους, δεν μπορώ να πω. Αλλά να θες να κουνήσεις μια πάπια και να μη βρίσκεις ένα κατιτίς.. ε, αυτό παραπάει. Η άλλη πάπια (με το πράσινο κεφάλι) να κοιτάει μια τη μακαρίτισσα μια εμένα.. ένιωσα τρομερές τύψεις. Ε, μετά έφυγα για τη βιβλιοθήκη να την προλάβω πριν κλείσει. Όταν βγήκα, η πάπια δεν ήταν πια εκεί..

Πολύ με τάραξε το σκηνικό.. μπορεί να ακούγεται μαντέιν αλλά ήταν το πιο συγκλονιστικό γεγονός της ημέρας. Και εκτός αυτού, δεν έχω ξαναδεί ζωντανό να πεθαίνει (εκτός από ένα φυτό, μετράει;) και όσο να’ναι είναι λίγο (πολύ) κάπως..

UPDATE (με happy end!)

Χτες επέστρεψα μετά από μια ξελαμπικαριστική (!) ομολογουμένως εβδομάδα στις Βρυξέλλες. Άντε να δούμε τι θα γίνει με αυτή την ιστορία.. Τέλος πάντων, ομολογώ πως πέρασα φανταστικά! Πήγαμε και στο Maastricht (όχι στο Άμστερνταμ τελικά Κροτούλι), είναι φανταστική πόλη!! Θα βάλω φωτογραφίες για να μη λέτε..
Κατά τα λοιπά, προβλέπεται ένας μήνας κόλαση και δεν έχω καμία όρεξη λέμε!
Μεθαύριο πάω στο Bath για να συνατήσω τον σουπερβάιζορ, δεν έχω προετοιμαστεί καθόλου αλλά υγεία πάνω απ’όλα.
Αυτά προς το παρόν..

Τι κάνει ο άνθρωπας για να βγάλει το ψωμί του.. Ντρέπομαι!

Για να σας αποζημιώσω σας αφιερώνω αυτό το εκπληκτικό τραγουδάκι (στο sidebar ή εδώ)

Δυστυχώς δεν το έχω από λάιβ (με παιδική χωρωδία), αλλά, ούτως η άλλως, είναι απλά μαγικό!

Κορυφαίος στίχος

Laissez-moi
Laissez-moi avoir
Avoir un peu de temps
Un peu de temps pour moi

(Αφήστε με να έχω λίγο ελεύθερο χρόνο για μένα! Οου, γιες πλιζ!)

by Tomassenko

Εντάξει, ομολογώ πως, για να ασχολούμαι με τέτοια πράγματα, κάτι δεν πάει καλά!
Γκετ ε λάιφ και τέτοια..
Δε γ*******; Το ομολογώ! Έχω ξετρελαθεί με το καινούριο google desktop. Το αγαπώ!
Και θέλω να εκθείασω το φοβερό αυτό εργαλειάκι που, προσωπικά, μου έχει λύσει τα χέρια!! Oκ, σαν τηλεμάρκετινγκ μιλάω αλλά είναι αλήθεια!!


Αναζήτηση αρχείων, φακέλων, μέιλ κλπ. δομένων->

i-tunes (now playing) ---------------------------------->


Slideshow των φωτογραφιών μου ------------------->



Εύχρηστο browsing ------------------------------------>


Ο καιρός ------------------------------------------------->

Feeds ----------------------------------------------------->


Το ημερολόγιο ------------------------------------------>


Η μπαταρία --------------------------------------------->



Δεν είναι φανταστικό; Και αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου! Αμέτρητα gadgets για όλα τα γούστα, ένα σωρό ρυθμίσεις, διάφανο design.. ΟΚ, χρειάζομαι επειγόντως διακόπες. Aλλά είναι άψογο, ό,τι και να λέμε τώρα! Όποιος δεν το έχει δοκιμάσει.. δεν έχει ιδέα!
(Να θυμηθώ να ζητήσω ποσοστά από το γκούγκλ)

Να ενημερώσω το βελγοκοινό μου ότι θα βρίσκομαι στη Βρυξέλλα από τις 13 έως τις 20 Μαρτίου! Ανοίξτε τις σαμπάνιες!! ;)

Πάντα νόμιζα ότι αυτά περί βλακείας των Αμερικανών ήταν υπερβολές και γενικεύσεις..
Εδώ στα ξένα όμως γνώρισα άτομα που δεν ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι στην Ευρώπη, που πιστέυουν ότι η Γιουκοσλαβία πέφτει στη Λατινική Αμερική και άλλα τέτοια χαριτωμένα..
Η συγκάτοικος μου, η εκ Νιου Γιορκ, που είναι και μορφωμένο κορίτσι (διδακτορικό κάνει!) έχει πετάξει διάφορα μαργαριτάρια κατά καιρούς. Το επόμενο βίντεο είναι πέρα από κάθε φαντασία!!

Ήρθα στο λέρνινγκ γκριντ να διαβάσω και αντ' αυτού μαλακίζομαι ως συνήθως!
Αυτή τη φορά δεν είμαι μόνη μου, έχω και το Σπύρο και τη Ντούα παρέα. Έτσι, για να λέω ότι άλλοι με παρασέρνουν!!

Ένα μικρό απντέιτ στο προηγούμενο ποστ: άρχισα να γράφω την εργασία στις τρεις (3!!) τη νύχτα, την παρέδωσα στις 12 με την ψυχή στο στόμα, μόλις μισή ώρα πριν την εκπνοή του ντεντλάιν. Μια χαρά!! Πραγματικά, έχω μεγάλη περιέργεια να δω τι βαθμό θα βάλουν οι κατακαημένοι οι καθηγητάδες στο δεκασέλιδο έκτρωμά μου!

Και τώρα.. (ταρατατζούμ ταρατατζούμ!!) με υπερηφάνεια σας παρουσιάζω τους σωσίες μας!

Η Ντούα



Ο Σπύρος (του τέικς)





Εγώ (προφανώς!)



Θα διαβάσουμε τώρα! (ναι, καλά..)

Τη Δευτέρα με το καλό θα έχω τελειώσει με τις εργασιούλες..
Για να πάρω μια σύντομη (φευ!) ανάσα γιατί υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες και την ανεμελιά των Χριστουγεννιάτικω και κυρίως των περσινών καλοκαιρινών διακοπών θα κάνω καιρό, πολύ καιρό να την ξαναζήσω :(

.. τέλος πάντων, ας μην ξεδιπλώσω εδώ τα τσεκλίστ μου.. Το πρόβλημα είναι ότι δε μπορώ να συγκεντρωθώ!!
Είχα μια έκλαμψη τις προάλλες, δούλεψα 24 ώρες σερί και έκανα σούπερ κουαντιτέιτιβ έρευνα (φοβερή, λέμε!) σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Και με την ευκαιρία να ευχαριστήσω όσους συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια! Μουτς μουτς! Εξεπλάγην με τον εαυτό μου πάντως! Αυτή η πετυχεσιά (!!) και η παράδοση της εργασίας δύο (2!) μέρες πριν το ντεντλάιν ήταν μιας πρώτης τάξεως τονωτική ένεση για την υπερτροφική ούτως ή άλλως αυτοπεποίθησή μου. Μπαντ νιουζ ιζ ότι αυτό μου γύρισε μπούμερανγκ και από τότε που παρέδωσα έχω μια υποσυνείδητη σιγουριά ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Ως εκ τούτου, 14 ώρες πριν το επόμενο ντεντλάιν δεν έχω καν αρχίσει! Και παρ 'όλα αυτά δε φρικάρω!
Κάτι δεν πάει καλά μ' εμένα..

Διώχνω τις έννοιες από το μυαλουδάκι μου (ας μην το κουράζω το καημένο) και προχωρώ σε πιο ίντρεστινγκ τόπικς. Τις προάλλες λοιπόν που δούλευα όλη νύχτα (αν μου κάνουν αιματολογική εξέταση μπορεί και να βρουν λίγο αίμα στον καφέ μου) έλαβα μέιλ από δύο (2) εκ των λίαν προσφάτων ερώτων (βαριά κουβέντα είπα αλλά πώς να τους πω; φλερτ πάντως δεν είναι, το έχουμε περάσει αυτό το στάδιο) και αναρωτιέμαι, μα καλά, συνεννοημένοι ήταν; Εντάξει, δεν παραπονιέμαι, γέλασα πολύ (και τρανταχτά) η αλήθεια είναι! Πάντως να τη χέσω την απόπειρα επικοινωνίας.. Τι να σας κάνω πουλάκια μου με τόσα χιλιόμετρα απόσταση; Να παίξουμε τις ιντερνετικές κουμπάρες; Όταν με το καλό ξαναβρεθούμε, βλέπουμε. Άσε που παρουσιάζουν αμφότεροι συμπτώματα διαταρραγμένης προσωπικότητας.. Όρεξη να 'χετε να σας λέω! Μιλάμε για προχωρημένες καταστάσεις!! Γιατί ως γνωστόν, ένα νορμάλ γκόμενο δεν μπορώ να βρω (τους βαριέμαι άλλωστε, αυτό είναι γνωστό).

Πώς τα καταφέρνω και ξεβρακώνομαι σε κάθε ποστ.. και με διαβάζει και ο αδερφούλης μου.. Παναγιωτάκη πιο πολύ απ' όλους εσένα αγαπάω!!!
Στείλτε κανένα κουτσομπολιό βρε αδέρφια από το Ελλάντα! Έχω μάθει βέβαια γαργαλιστικά νέα για Βίκυ, Γεωργία και Έυη (ορίστε, σας έδωσα!) αλλά θέλω πλήρες ραπόρτο, κορίτσια - και αγόρια! Κάντε τα κουμάντα σας! Μαρίκα θέλω να μου ρίξεις τα χαρτιά! Πάλι χάθηκες ρε βλαμμένο και τζάμπα καίει η λάμπα (το ειντιεσελ σου εννοώ).

Τώρα λέω να πάω να κάνω εργασία! Κλαπ κλαπ κλαπ κλαπ..

Σας φιλώ και σας ασπάζομαι

Υ.Γ. Χτες εκεί που διάβαζα (χοχο σε καλό μας) είδα τη Μαύρη Ντάλια.. εκπληκτική ταινία! Γιατί πήρε τόσο χάλια κριτικές; Και αυτός ο πρωταγωνιστής (δεν ξέρω πώς τον λένε) πολύ ωραίο μωρό! Φατσικά είναι σαν αρκούδι αλλά το σωματάκι του μια χαρά το είδα! Μόνο καρτούν από δω και στο εξής γιατί μου μπαίνουν ιδέες!

Σας ξαναφιλώ

Υ.Γ.2 Δε θέλω να κάνω εργασία :(

Καιρο ειχα να γελασω τοσο.. νον στοπ λεμε!
Οσκαρ αξίζει ο μεσιέ.. Ποναω, σβήνω χάνομαι αλλά το μικρόφωνο κολλημένο στο στόμα!
Τι γέλιο Χριστέ μου!!
"Ααχ αχ αχ αχχχχ τι έπαθα Θεέ μου αλίμονό μου τι να κάνω γιατί νιώθω μειωμένος.. Θα το πληρώσεις Ταμπάκη.. με το αίμα σου!"
Ένα αριστούργημα!!



Το αφιερώνω στο Μαρικάτσι που γουστάρει υποκουλτούρα!!

Amadou & Mariam
Το ζευγάρι των τυφλών μουσικών από το Μαλί..
Υπέροχες, ταξιδιάρικες μουσικές. Ό,τι πρέπει για ένα (ένα; λέμε τώρα!!) μουσικό διάλειμμα από το πήξιμο. Και υπέροχο βίντεο!
Χρίστο, ευχαριστώ!




Και μιας και το κλίμα είναι μουσικό, να ενημερώσω το πιστό μου κοινό ότι έχω φάει φλασιά τελευταία και το 'χω ρίξει στην κιθάρα. Μου λείπετε!! Καλά περνάω και μόνη μου αλλά δεν έχει την ίδια χάρη..
..χωρίς τις πενιές του αδερφούλη..
..χωρίς τα μελωδικά "σούμπα ντούμπα" της Μαρίκας και της Βιβής..
..χωρίς τα τσαλίμια της Ανθούλας, της Βικούλας και της Γεωργίας..
..χωρίς τις κορώνες της Έφης..
..χωρίς της παραγγελιές της Εύης..
..χωρίς τις εκλάμψεις της Φωτεινής..
..χωρίς τα "γκντάμπατις γκούμπαντις" του Ματθαίου (χρωστάς στον Έλβις ένα μπολ, αλήτη!)




(κλικ στο + για πιο γρήγορο scroll)

PS. Ψάχνω απεγνωσμένα το "Koop Islands Blues".. Ακούστε το, μετράει!